Shintoizm od VI wieku
Już od VI wieku, pod wpływem coraz bardziej rozprzestrzeniającego się buddyzmu, shintoizm ulegał daleko idącym zmianom. Mnisi buddyjscy w Japonii przejmowali wiele świątyń shintoistycznych i na nowo interpretowali ceremonie religijne, nie odrzucając przy tym ani nie naruszając dotychczasowej religijności. Buddyzm utożsamiał bogów shinto z buddami . Rozwinął się shintoizm ryobu ("dwoiste shinto"), zgodnie z którym kosmiczny Budda Wajroczana jest tożsamy z boginią słońca Amaterasu. W XIII wieku starzy kapłani shinto zaczęli zdecydowanie przeciwstawiać się tym zmianom i dążyć do oczyszczenia pierwotnego japońskiego shinto z wszelkich wpływów innych religii. Centralnym ośrodkiem oporu stała się świątynia w Ise. Sekta yoshida-shinto natomiast ogłosiła w XV wieku, że wszystkie religie wywodzą się z shintoizmu, a konfucjanizm, taoizm i buddyzm wiele mu - pod względem myślowym - zawdzięczają. Obecny już wcześniej w shintoizmie kult głównego boga wysunął się teraz wyraźnie na plan pierwszy: był to kult Taigen Sonjina, "Wielkiego Szlachetnego", z własnymi rytuałami oczyszczającymi. W okresie politycznych i religijnych zamieszek Kitabatake Chikafusa (1293-1354) napisał swoje słynne dzieło o władzy boskich cesarzy (Jinno-shotoki), która stworzyła jednolitą świadomość narodową i ideologię polityczną, opierającą się na shintoizmie. Tendencje nacjonalistyczne doprowadziły w okresie Edo (1600-1867) do syntezy shintoizmu z konfucjanizmem i jego kultem państwa i cesarza. W epoce Meiji (1867-1912) cesarz ponownie przejął centralną władzę. Shintoizm stał się duchową podstawą modernizacji państwa i jego militarno-gospodarczej ekspansji. W 1869 roku na terenie Pałacu cesarskiego wzniesiono świątynię, w której cesarz pełnił rolę jedynego najwyższego kapłana shintoizmu państwowego. Państwo japońskie stało się "rodziną cesarską", łączącą w sobie naród, lud, cesarza i bogów. Te idee kształtowały od 1890 ideologię imperializmu japońskiego, zgodnie z którą Japończycy z woli bogów powołani są do sprawowania władzy, przynajmniej w Azji. Shintoistyczny kult państwa domagał się lojalności i gotowości do ponoszenia ofiar dla cesarza i narodu, przyczynił się do despotycznych rządów Japonii na kontynencie azjatyckim i klęski poniesionej przez Japonię podczas II wojny światowej. Ze względu na tak negatywne obciążenie shintoizmu państwowego, alianckie władze okupacyjne Japonii zdecydowały w 1945 roku o jego delegalizacji.