Shintonizm Buddyzm

shinto państwowe i shintoizm sekt należą do odmian shintoizmu. Narodowe odmiany shintoizmu świątynnego doprowadziły do powstania shinto państwowego (kokka-shinto), ściśle związanego z shinto domu cesarskiego (koshitsu-shinto). Jako następca bogini słońca Amaterasu i wielkich cesarskich przodków czczony był Tenno. Lojalność wobec cesarza i narodu utożsamiano z posłuszeństwem wobec bogów. Shintoizm państwowy miał zdecydowanie monoteistyczny charakter i podkreślał boskość cesarza, wynikającą z tego, że dynastia cesarska wywodzi się bezpośrednio od bogini słońca Amaterasu. Nazwa shintoistycznego święta "matsuri" wiąże się ze słowem "matsuhgoto" = rządzić. W tym rozumieniu shintoizm nie był religią, lecz "kultem narodowym", który podkreślał wagę czystości etycznej i szczerości "prawdziwego serca". Po śmierci cesarza Meiji (1912) w Tokio wzniesiono świątynię Meiji. Zyskała ona znaczenie polityczne równe znaczeniu Yakusuni, przed którą odbywają się uroczystości upamiętniające poległych w II wojnie światowej. Ponieważ uważano, że shintoizm państwowy i cesarski jest współodpowiedzialny za japońską dyktaturę, sprawowaną w Azji w latach trzydziestych i czterdziestych, zwycięskie mocarstwa zarządziły w 1945 roku jego delegalizację i rozdział religii od państwa. Od lat pięćdziesiątych ta odmiana shintoizmu ma wyraźnie religijny charakter i dąży do życia w "harmonii", wynikającej z głębokiego szacunku okazywanego przyrodzie i bogom. Shintoizm sekt (kyoha-shinto) obejmuje trzynaście (uznanych) nowszych grup i niezliczone podgrupy, które od XIX wieku wyłoniły się z shintoizmu ludowego. Niektóre z nich mają silnie ezoteryczne zabarwienie i były powoływane do życia w okresach kryzysowych przez ludzi z charyzmą (często pochodzenia wiejskiego). Z tej samej tradycji wywodzą się powstałe po II wojnie światowej, bardzo dzisiaj popularne w Japonii, "nowe religie".