Shintonizm Buddyzm

Buddyzm dotarł do Japonii w VI wieku (538) i szybko zdobył przychylność cesarza i arystokracji. W krótkim czasie dostosował się do miejscowego shintoizmu i niedługo potem stał się jednym z elementów religii państwowej. Japońscy buddyści byli przeważnie dostojnymi uczonymi i cieszyli się dużym szacunkiem. Począwszy od VIII wieku buddyzm w Japonii zaczął dzielić się na różne szkoły, spośród których największe znaczenie miały rywalizujące ze sobą dwie główne sekty tendai i shingon. Założycielem sekty tendai był Salcho albo Dengyo-daishi (767-822), który z buddyzmu mahajany przejął przede wszystkim teorie Nagardżuny o pustce, a z Chin naukę o Sutrze lotosu ("Sutra lotosu dobrego prawa") i inne elementy tradycji chińskiej. Założyciel sekty shingon, Kobo-daishi (774-835), wprowadził do Japonii buddyzm tantryczny, a w swojej ezoterycznej szkole nauczał także praktyk magicznych. Przyjął on naukę o trzech ciałach Buddy i propagował oddawanie szczególnej czci Buddzie Wajroczanie. Od XI wieku w Japonii istniały cztery sekty amidystyczne, które nazywały się "Szkołami Czystej Ziemi". Głoszona przez amidyzm nauka o łasce pozwalała im wierzyć, że przejście do "Czystej Ziemi" jest możliwe już za życia, a nie dopiero po śmierci. Ta koncepcja wychodziła naprzeciw myśleniu japońskiemu. Od XII wieku buddyzm stał się w Japonii - głównie za przyczyną amidyzmu - szerokim ruchem społecznym.